Niedziela z doradcą podatkowym: jak HMRC ocenia samozatrudnienie

W pierwszym tygodniu naszego cyklu „HMRC nie patrzy na papier” przyjrzeliśmy się temu samemu zagadnieniu z dwóch stron. Najpierw od strony firm, które współpracują z osobami samozatrudnionymi. Następnie z perspektywy samych wykonawców pracy. W obu przypadkach punkt wyjścia był podobny: istnieje umowa, istnieje określona forma współpracy, a mimo to brytyjski urząd skarbowy potrafi ocenić ją inaczej, niż spodziewają się strony.

Samozatrudnienie- najważniejsze punkty tygodnia

• Nazwa umowy nie przesądza o statusie pracy

Dla HMRC dokument jest punktem wyjścia, a nie dowodem. Ocenie podlega to, jak współpraca funkcjonuje w praktyce, nie jak została nazwana.

• Status samozatrudnienia nie wynika automatycznie z deklaracji stron

To, że obie strony uznają współpracę za samozatrudnienie, nie oznacza, że HMRC przyjmie taką kwalifikację.

• Urząd rekonstruuje codzienność pracy

Analiza dotyczy tego, kto organizuje pracę, kto ustala zasady, kto ponosi odpowiedzialność i w jakim stopniu osoba wykonująca pracę jest częścią cudzego systemu działania.

• Liczy się całość obrazu, nie pojedynczy element

Stałe godziny, praca dla jednego podmiotu, brak własnych klientów czy brak realnej swobody nie działają w izolacji, znaczenie ma ich łączny efekt.

• Samozatrudnienie nie jest statusem trwałym

HMRC ocenia konkretny okres i konkretny sposób wykonywania pracy. Raz przyjęta forma współpracy nie obowiązuje automatycznie „na zawsze”.

• W sytuacjach granicznych dokument traci znaczenie

Przy wypadkach lub sporach liczy się rzeczywisty charakter pracy, nie zapis w umowie. Jeśli stan faktyczny nie zgadza się z zapisami w umowie, ubezpieczyciel może odmówić wypłaty odszkodowania.

• Konsekwencje mogą dotyczyć obu stron współpracy

Zarówno firmy, jak i osoby samozatrudnione odczuwają skutki rozbieżności między dokumentem a praktyką.

• HMRC ma ostatnie słowo

Urząd nie negocjuje oceny statusu i opiera się na własnej analizie faktów, a nie na deklaracjach stron.

‍

Kluczowe pytanie brzmi: nie: „jak nazwaliśmy umowę”, lecz czy sposób wykonywania pracy da się obronić niezależnie od tej nazwy.

‍